Als een blog klopt, maar niet helemaal van jou voelt

Voor mijn vorige blog schreef ik voor het eerst samen met Copilot. Dat ging opvallend soepel: de structuur stond snel, de zinnen volgden gemakkelijk en het schrijven voelde efficiënt. Maar toen ik het stuk later teruglas, voelde ik iets knagen. Het was inhoudelijk prima, helder opgebouwd en correct geformuleerd, en toch dacht ik: dit klinkt wel als mij, maar niet helemaal.

Sneller schrijven is niet automatisch beter schrijven

Als technisch schrijver en kennisontwerper zit mijn werk niet alleen in het produceren van woorden, maar juist in het proces van twijfelen, herschrijven en schrappen. In het zoeken naar precies dat voorbeeld dat een abstract idee ineens concreet maakt, of die ene formulering die ervoor zorgt dat een lezer even vertraagt en denkt: ja, dit herken ik.

Copilot hielp me vooral met tempo. Het is sterk in structureren, samenvatten en taal verfijnen. Het is een krachtige assistent die veel routinewerk uit handen kan nemen en daarmee ruimte kan creëren. Wat het in mijn geval minder deed, was vertragen op de momenten waarop ik normaal gesproken even stilsta om te voelen of een zin wel klopt, of een gedachte echt af is. En precies op die momenten ontstaat vaak persoonlijkheid.

Wat dit mij leerde over schrijven met AI

Voor mij zit de waarde van het gebruik van AI bij schrijven dan ook niet in het uit handen geven van het denkwerk, maar in het bewust ondersteunen van het proces. In het gebruiken van AI als hulpmiddel, niet als vervanger.

Bijvoorbeeld als meedenker bij een eerste opzet, sparringpartner bij het herschrijven of versneller bij routinematig taalwerk, zodat er meer tijd overblijft voor inhoud en reflectie. Maar de betekenis, toon en intentie breng ik liever zelf aan.

Wat betekent dit voor organisaties?

Steeds meer organisaties zetten AI in voor kenniswerk. Dat is logisch, want de tijdwinst is groot en de kwaliteit is vaak verrassend goed. Maar wie alleen stuurt op snelheid en output, loopt het risico dat kennis wel wordt vastgelegd, maar niet echt wordt (over)gedragen. Dat er meer wordt geproduceerd, terwijl het gevoel van eigenaarschap juist afneemt.

AI werkt het best in organisaties waar mensen begrijpen wat ze zelf willen overbrengen, weten wanneer AI hen helpt en wanneer het hen juist te snel vooruitduwt en de ruimte krijgen om stil te staan bij de output. Net als bij leren en instrueren gaat het om vaardigheid opbouwen: stap voor stap, met aandacht voor het proces.

Tot slot

Mijn ervaring met Copilot bij het schrijven van mijn vorige blog was positief en leerzaam. Niet omdat het perfect ging, maar omdat het scherp liet zien waar mijn vakmanschap eigenlijk zit. AI kan veel, maar betekenis ontstaat nog steeds in het hoofd van de schrijver. En misschien is dat wel de belangrijkste les: hoe slimmer onze tools worden, hoe bewuster we moeten omgaan met ons eigen denk‑ en schrijfproces.

Ik ben benieuwd hoe jij AI gebruikt in je organisatie, tegen welke problemen je aanloopt of waar het juist een waardevolle toevoeging is gebleken.

Groetjes,
Birgit

PS: In de volgende blog deel ik hoe ik dit in de praktijk toepas, bijvoorbeeld met prompts.